Vrijwilliger in het zonnetje

Vrijwilliger in het zonnetje

/Blogs

Goede zorg kan niet zonder vrijwilligers. Ook bij Domus Magnus werken veel vrijwilligers. Wat drijft ze, wat geeft ze voldoening, waar máken ze het verschil en wat ís nu eigenlijk het verschil tussen een werknemer en een vrijwilliger?

"Je komt binnen, in plaats van op bezoek". Dit zegt Gerrie Knopert, 72 jaar jong en al 8 jaar met veel plezier vrijwilligster bij zowel Huis Welgelegen als Huis ter Weegen. Vrijwilligers in woonzorgcentra. Wat drijft ze, wat geeft ze voldoening, waar máken ze het verschil en wat ís nu eigenlijk het verschil tussen een werknemer en een vrijwilliger? Op deze en een aantal andere vragen probeer ik antwoord te krijgen in een gesprek met Gerrie die het grootste deel van haar werkzame leven wijkverzorgende is geweest en die naast haar bezigheden thuis en in de moestuin, toch nog tijd maakt voor haar oudere medemens.

“Mijn man reed destijds al als chauffeur op het busje van de Stichting Bus Zutphen. Hij raakte in gesprek met Nanning de Jong, destijds samen met zijn vrouw Nelleke eigenaar van Huis ter Weegen en later ook van Huis Welgelegen. Er waren vrijwilligers nodig om mee te gaan als begeleiding op de bus. Maar toendertijd moest je eerst vrijwilligster worden van een ‘huis’. En zo kwam ik op Huis ter Weegen en Welgelegen terecht. Omdat ik altijd als wijkverzorgende werkzaam ben geweest vond ik een groot huis waar mensen met elkaar woonden heel knus en gezellig.” Aldus Gerrie als ik haar vraag hoe het allemaal begon.

Behalve dat Gerrie nog steeds de vaste vrijwilligster is bij de maandelijkse busritten, begeleidt ze ook wel eens een bewoner op een afspraak naar het ziekenhuis of bijvoorbeeld de tandarts. Een andere keer maakt ze een wandeling, gewoon omdat het mooi weer is, of helpt ze bij het schikken van de bloemen. “Het is maar net waar ik nodig ben. Zelf ben ik een hele grote liefhebber van de natuur. En bij zo’n wandeling of bustocht merk je het gewoon aan de mensen, dat ze dat even goed doet om in de natuur te zijn.” Als ik haar vraag naar haar drijfveer is het antwoord best verrassend voor iemand van haar leeftijd: “Deze mensen hebben veel meegemaakt in hun leven en hebben leuke verhalen en hebben mij ook nog wat te vertellen en te leren.” Daarnaast vindt Gerrie het fijn om nog iets voor andere mensen te kunnen betekenen en de mensen nog een beetje afleiding en plezier te geven van de dagelijkse beslommeringen die het ouder worden nu eenmaal met zich meebrengt. We spreken over het verschil tussen medewerkers die ook gemotiveerd zijn en hun hart in hun werk leggen en gemotiveerde vrijwilligers. Hoe zit het met clichés als: “Vrijwilligers doen alleen de leuke dingen met de bewoners.” of “Je hebt als vrijwilliger geen verplichtingen.”? Vooral dit laatste cliché spreekt Gerrie hartgrondig tegen. “Vrijwilligerswerk is dus niet vrijblijvend. Je maakt afspraken met het huis en de mensen en die kom je na. Of het nu regent of niet, ik stap toch op de fiets. Dat je misschien iets meer keuze hebt in het werk dat je doet kan wel verschil uitmaken.”

Het lukt ons uiteindelijk niet helemaal om er de vinger op te leggen, maar zelf merken mijn collega’s en ik in ieder geval wel dat vrijwilligers daadwerkelijk iets toevoegen op de werkvloer. Ze brengen net dat extra beetje gezelligheid en aandacht in huis. Iets dat je nog het beste kunt omschrijven als: “De kers op de taart.”

Als ik tot slot nog aan Gerrie vraag waar ze het voor doet, komt ze met een eenvoudig voorbeeld: “Er was een mevrouw die aanvankelijk niet mee wilde op de bustocht en die we toch over wisten te halen. Ze had uiteindelijk enorm genoten. Na afloop bracht ik haar naar haar kamer en we praatten even na. Zegt ze bij het afscheid: “Het was zo’n fijne middag, mag ik je een kus geven?” En dan zijn we beiden even stil.

Als vrijwilliger bent u dé kers op de taart! Wilt u ook een kers op de taart zijn? Bekijk dan onze openstaande vacatures of neem contact op.

Judith Röttjers, Hoofd welzijn Huis ter Weegen

Ga terug naar het overzicht