U bent welkom... in Warnsveld

U bent welkom... in Warnsveld

/Blogs

Even geleden hielden Huis ter Weegen en Huis Welgelegen 'open huis'. Velen hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om kennis te maken met de bewoners, een aantal personeelsleden en de locatiemanager. Men kwam om uiteenlopende redenen een kijkje nemen: De één kwam kijken om zich te oriënteren op 'de oude dag'. Een ander heeft heel veel jaren geleden gewerkt in één van de huizen en wilde nog eens een nostalgisch kijkje nemen. Weer anderen kwamen kijken voor een plek voor een familielid. Sommige mensen kwamen uit nieuwsgierigheid om het huis dat ze geregeld passeren nu eens van binnen te mogen zien. En zo had eenieder zijn eigen drijfveer. Allemaal hebben ze een rondleiding gehad. Diegenen die toen niet zijn geweest krijgen in dit stukje een herkansing: Ik heet u van harte welkom op Huis ter Weegen.

Door de voordeur...
U wordt ontvangen bij de statige voordeur. We bellen dit keer maar niet aan want de voordeurbel is nogal luid. Deze moet door het hele huis te horen  zijn omdat de medewerkers niet altijd in de buurt van de voordeur zijn. We doen de deur ook snel weer achter u dicht want de voordeur komt direct uit in de gemeenschappelijke huiskamer waar meestal één of meerdere bewoners aanwezig zijn en we niet teveel tocht mee naar binnen willen nemen. Zo, we zijn er en ik stel u als eerste voor aan de aanwezige bewoners, die dit altijd zeer op prijs stellen. Ik leg hen uit waarvoor u komt. Ik vraag deze of gene toestemming om zijn of haar appartement te mogen bezichtigen om de rondleiding compleet te maken. Er zijn altijd mensen die trots zijn op hun plekje en deze toestemming met liefde geven mits onder begeleiding.

De huiskamer in...
De huiskamer is ca. zes bij vier en een halve meter. In het midden staat een grote ovale tafel waar het grootste deel van de activiteiten zich afspelen. 't Is niet zo groot maar er past een piano bij en het lukt ons altijd om iedereen die we in de huiskamer willen ontvangen een plekje te geven. Soms zijn dat álle bewoners tijdens een huiskamerconcert. Inclusief musici zijn dat er zo'n vijftien, een gast past er ook nog wel bij en ook nog wel iemand van het personeel op een krukje. Het lijkt al zoveel maar als ik u vertel dat we met hoogtijdagen zoals het kerstdiner met familie erbij soms wel dertig tot veertig mensen kwijt kunnen in de huiskamer, gelooft u mij niet. Ook niet als ik u vertel dat voor die gelegenheid de zware eikenhouten tafel voor op het bordes wordt neergezet (waarvoor we inmiddels zo onze geheel eigen tactiek hebben ontwikkeld waarbij zo min mogelijk de rug wordt belast en we handig gebruik maken van de zwaartekracht, we moeten natuurlijk wel rekening houden met de gezondheid van ons personeel).
Verder wordt de huiskamer gebruikt voor het nuttigen van de lunch en het diner, het lezen van de krant, het spelen van een spelletje, het aaien van die kat die u daar op de stoel ziet liggen, het gezamenlijk kijken van een film en wat al niet nog meer. We verontschuldigen ons naar de bewoners toe en ik voer u mee naar de hal. We passeren een steile trap. Aan onze linkerhand twee appartementen en rechts een boekenkast. Daartussenin een kamertje met een glazen deur. U mag er even naar binnen kijken, de deur zit op slot want het is het kantoor en er staat ook een medicijnkast. Dát is alleen voor bevoegd personeel toegankelijk. We keren om en slaan af naar links. Aan de linkerkant nog een appartement en een wand met allemaal foto's. Onze 'smoelenwand'.

Naar de lift...
Een stuk of vijftien vaste medewerkers kijken u vriendelijk aan, hun namen onder de foto's vermeld. Als u al moeite had met het lezen van mijn naambordje op mijn revers, of als u niet goed mijn naam heeft verstaan of onthouden toen ik mij aan u voorstelde, heeft u na even zoeken een tweede kans om te zien hoe ik heet. Onze bewoners zijn natuurlijk niet de jongste meer en hebben in hun lange leven al zoveel moeten onthouden. Goed, we lopen weer verder door de hal langs de trap en het gastentoilet. Nu staan we voor de lift. Ik druk op het knopje en terwijl we wachten tot we naar de tweede verdieping kunnen realiseer ik me dat we inmiddels ruimschoots het aantal woorden hebben overschreden van wat gebruikelijk is voor deze rubriek. In gedachten laat ik u even wachten voor de lift terwijl ik het stukje hiernaast schrijf. Wordt vervolgd...

Namens Huis ter Weegen,  Judith Röttjers, activiteitenbegeleider.

 
       Huis ter Weegen                                                             Huis Welgelegen

Ga terug naar het overzicht