Persoonlijk uitstapje: terug in de tijd van het Koelhuis

Persoonlijk uitstapje: terug in de tijd van het Koelhuis

/Blogs

Waar komt u oorspronkelijk vandaan? Waar bent u opgegroeid? Kunt u iets vertellen over uw ouders? Kunt u iets vertellen over uw achtergrond, de cultuur waarin u zich thuis voelt? Zomaar een paar vragen uit de lange vragenlijst van het zorgleefplan dat wij opstellen als iemand bij ons komt wonen. Dat levert vaak nuttige informatie op die wij goed kunnen gebruiken bij de zorg en dagelijkse omgang met de desbetreffende persoon. Vaak levert het ook interessante informatie op.

Bijzondere periode
Bij ons is bijvoorbeeld een mevrouw woonachtig wier vader lange tijd directeur van het koelhuis in Zutphen is geweest.
Omdat het koelhuis onlangs in de belangstelling stond vanwege de nieuwe bestemming en er daardoor in de krant aandacht is besteed, kwam er weer van alles boven over deze periode bij de betreffende dame.

Directeur van het koelhuis
“Mijn vader is vanaf zijn dertigste tot zijn vijfenzestigste, toen hij overleed, directeur geweest van het koelhuis.” Rekent u eventjes mee? Mevrouw is van 1921. Haar vader zal zo’n jaar of 20 á 25 zijn geweest toen zij geboren werd. In die tijd kreeg je al vrij jong kinderen. Dus laten we zeggen dat ie rond 1926 directeur werd en dat tot ca. 1960 is geweest... Tegenwoordig zijn er nog maar weinig mensen die zo lang dezelfde baan hebben. “Wij, mijn broer en ik, mochten vaak met vader mee en hadden dan veel plezier met bijvoorbeeld de lift. ‘Liften’ noemden wij dat. Mijn vader was goed voor het personeel, dat voelde bijna als familie. Als we met de trein op vakantie gingen, stond de boekhouder ons op het dak van het koelhuis uit te zwaaien.”

Beige stofjas
Steeds als ik langs het koelhuis rijd op weg naar mijn werk, stel ik me zo’n klein mannetje in een beige stofjas voor op dat hele hoge dak met een bundel boekhoudkundige papieren in zijn hand, dat al zwaaiend als een razende de aandacht probeert te trekken van de voorbij zoevende trein. Het zal hem wel gelukt zijn, want er reden toen nog hele andere treinen dan nu, vermoedelijk stoomtreinen die nog niet zo snel op gang kwamen als de hedendaagse treinen…

Een blik vol levenservaring
“We kenden ook moeilijke tijden” vervolgt mevrouw, “Maar moeder nam dan het heft in handen en hield er de moed in. Ja, vrouwen zijn soms beter in die dingen.” Zegt ze terwijl ze me veelbetekenend aankijkt met een blik vol levenservaring. Precies twee keer zoveel levenservaring als ik. Ik ben zesenveertig jaar. (toen mevrouw mij onlangs op mijn verjaardag zestig jaar schatte, nam ik haar dat niet kwalijk. In de ogen van een tweeënnegentig jarige ben je dan nog heel erg jong.) Wat een prachtig beeld en wat een mooie herinneringen.

Terug voor koffie en gebak
Vorige week nog, met een busritje, reden we langs de andere kant van de IJssel en zagen we in de verte het koelhuis. Mevrouw keek goed maar herkende het niet. Het koelhuis was in die tijd een groot gebouw te midden van allemaal andere pakhuizen en de skyline moet er toen heel anders hebben uitgezien. Daarom heb ik het plan opgevat om binnenkort eens met mevrouw en een aantal andere bewoners een kop koffie met gebak te gaan nuttigen in het koelhuis. Ik heb gebeld en het is in ieder geval rolstoeltoegankelijk. Maar of de lift er nog is en of die rolstoeltoegankelijk is? Ik weet het niet… Ik ben in ieder geval erg benieuwd of er dan nog meer mooie herinneringen bovenkomen bij mevrouw en of ze dan weer zo straalt en weer zo’n prachtige blik in haar ogen krijgt als ze mij vol warmte over die tijd vertelt.

Lees hier meer over de activiteiten die komende periode bij Huis Welgelegen op de agenda staan.

Ga terug naar het overzicht