Jong ontmoet oud: 'reuring in de huiskamer'

Jong ontmoet oud: 'reuring in de huiskamer'

/Blogs

Kinderen van de 5e klas (groep 7) van de vrije school de Zonnewende komen maandelijks in groepjes op bezoek op Huis ter Weegen. Iedere keer wordt er een ander thema voorbereid en dit levert bijzondere en vaak ook ontroerende ontmoetingen op waarvan wij u hier verslag doen. Op dinsdagochtend 16 mei kwamen er vijf kinderen op visite: Mick, Rivan, Ysis, Eva en Mara. Omdat eerder de spelletjes zo'n groot succes waren besloten de kinderen deze activiteit weer een keer te herhalen. Drie meisjes en twee jongens, drie dames en twee heren. De vrouwen waren in de meerderheid en hoe cliché ook: de meiden hebben wat af gegiecheld met de drie dames. De jongens waren een stuk serieuzer bezig. Waar één van de heren serieus meespeelde keek de ander tevreden toe en genoot zichtbaar van de reuring in de huiskamer.

De stemming zat erin, we waren al een tijdje bezig.  Eén groep speelde aan de ene kant van de tafel het hilarische spel: "Wie ben ik". De schaakkampioen van het huis nam de twee jongens voor zijn rekening. En aan het andere eind van de tafel zat de tweede heer zich kostelijk te amuseren terwijl hij het hele tafereel vanuit zijn comfortabele rolstoel aanschouwde. Dat de zesennegentigjarige schakende heer ook nog voetbalfan was merkte men op toen mijnheer in een spontane opwelling : "Feyenoord, feyenoord is kampioen" begon te zingen. Het duurde maar heel even toen het hele gezelschap van jong en oud opeens merkte dat er iets aan de hand was, ze stopten met het spel en keken verbaasd naar de zingende man. Toen deze was uitgezongen kwam er  een goed gesprek over voetbal op gang. Eva zei dat ze voor Ajax was. "Mmm, Ajax is een goede tweede" moest mijnheer toegeven. En ook een paar anderen waren voor Ajax. Natuurlijk was Feyenoord de beste en je moet iemand van zo'n respectabele leeftijd vooral niet tegenspreken, maar dat Ajax de finale van de Championsleague heeft gehaald is een hele prestatie, daar was iedereen het wel over eens.

De aandacht richtte zich weer op de spelen. Waar de meiden én de oudere dames aan het giechelen waren over het spel 'wie ben ik' en later hun waarderende óh's en áh's lieten horen toen ik met een reuzen versie van mens-erger-je-niet op de proppen kwam, was er concentratie aan de schaakkant van de tafel. Mick was uitermate serieus en geconcentreerd en verloor weliswaar maar kon later naar huis met een flink compliment op zak. Mijnheer was écht onder de indruk en zei dat Mick heel goed had gespeeld. Rivan waagde eveneens een poging met schaken. Toen ook hij helaas de overwinning aan de oudere generatie uit handen moest geven stelde hij dapper voor om te gaan dammen. Ook hier is onze oudste bewoner een kei in. "Kun je een beetje dammen?" Vroeg mijnheer. Waarop Rivan  beschroomd mompelde dat hij dacht dat hij dat wel kon. Uiteindelijk werd hij geholpen door een behulpzame stagiaire en kreeg hij een echte  dam-les.

Het geroezemoes aan de dames kant van de tafel bereikte zijn hoogtepunt. En net op het moment dat ik iets wilde zeggen over dat het volume van de stemmen, merkten de meiden het zelf op: "Ssst, het zijn wel oude mensen hoor." Riep één van de meisjes. Waarop het hele gezelschap weer in schaterlachen uitbarstte, de oudere bewoonsters nog wel het hardst.

De tijd vloog weer om zoals gewoonlijk.  Toen de spellen waren opgeruimd, we de kinderen hadden bedankt en de kinderen ons, vormde de stilte een groot contrast in de huiskamer met het rumoer van even daarvoor. "Tjonge, wat een rust opeens" verzuchtte de schaakkampioen, waarop één van de dames mij lachend aankeek en met een heerlijke ondeugende blik zei dat ze sinds lange tijd niet meer zó gelachen had en dat ze alle vijf kinderen wel had willen houden.

Judith Röttjers, activiteitenbegeleider.

Ga terug naar het overzicht