Jong ontmoet oud met 'spelletjes'

Jong ontmoet oud met 'spelletjes'

/Blogs

Kinderen van de 5e klas (groep 7) van de vrije school de Zonnewende, komen maandelijks in groepjes van vier op bezoek op Huis ter Weegen. Iedere keer wordt er een ander thema voorbereid en dit levert bijzondere en vaak ook ontroerende ontmoetingen op. Op dinsdagochtend 21 maart kwamen er vijf jongens op visite: Josha, Bruno, Teun, Goos en Salvador. Zij brachten diverse spelletjes mee en schoven aan bij de bewoners in de huiskamer. Het blijven leuke taferelen. Waar wij als volwassenen enige terughoudendheid in acht plegen te nemen, schuiven de kinderen gewoon aan bij voor hun wildvreemde ouderen, pakken de meegebrachte spellen uit en gaan spontaan een spelletje spelen met hen.

Een stuk spek
Eén bewoner die erg van schaken houdt en ook erg goed is met dit spel, ziet al bij binnenkomst Salvador met het schaakbord onder de arm en nodigt hem uit om tegenover hem plaats te nemen. Een serieus potje schaken begint. Goos en Josha nemen plaats naast een mevrouw met het spel: ‘Wat ben ik?’, zetten een soort band op hun hoofd en schuiven daar een kaartje in. Mevrouw kijkt verbaasd, zichtbaar onbekend met dit spel. Maar beide jongens weten de spelregels al snel aan mevrouw uit te leggen. Ze doet graag mee en ze vraagt of ze ook zo’n band op haar hoofd mag. Ze hebben veel plezier om de dingen te raden die ze ‘zijn’, namelijk wat op het kaartje staat en wat ze zelf niet hebben gezien. Door middel van vragen komen zij erachter wie ze zijn. Grote hilariteit als mevrouw een stuk spek blijkt te zijn. Dit was wel moeilijk te raden maar dat mocht de pret niet drukken.

Leuker dan school
Ondertussen heeft Salvador, na intens zijn hersenen te hebben laten kraken, het spelletje schaken verloren. Mijnheer nodigt hem uit voor een ouderwets spelletje domino. Dat kent Salvador niet (hij kent domino alleen maar van de steentjes die je achterelkaar zet om vervolgens om te kiepen volgens het bekende ‘domino effect’) maar hij heeft het al snel onder de knie. Naast hen is de ouder die de kinderen vanuit school begeleidt met Teun, en een andere bewoner, intensief aan het Pim-Pam-Petten. De sfeer is goed, ze redden zich prima en juist de interactie maakt het zo gezellig. In een andere hoek van de tafel zit Bruno. Het hele uur heeft hij al heel geduldig drie spelletjes gedaan met een mevrouw die problemen heeft met haar geheugen. Maar hij kreeg het voor elkaar: een uur lang samen geconcentreerd bezig zijn. Ik heb mij als ervaren activiteitenbegeleider hogelijk verbaasd en verwonderd over het feit dat jongens van een jaar of 10 á 11 jaar, met nog niet eens een afgemaakte basisschool, zó makkelijk en op natuurlijke speelse wijze contact maken met onze bewoners. Daar kan ik nog een hoop van leren. Het uur is omgevlogen en bij het weggaan horen we nog wat kinderen mompelen. “Dit is veel leuker dan school.” En daar zijn de bewoners het volkomen mee eens.

Judith Röttjers.
Activiteiten begeleider, Huis Ter Weegen.

 

Ga terug naar het overzicht