Gemotiveerde studenten maken bewoners weer jong!

Gemotiveerde studenten maken bewoners weer jong!

/Blogs

In onze Amsterdamse locatie werken negen enthousiaste studenten. Zij bieden een helpende hand bij het schoonmaken van het appartement, ondersteunen de activiteitenbegeleiding en zijn gastvrouw aan tafel tijdens de maaltijden.

De bewoners vinden het gezellig dat de studenten over de vloer komen; “Ik heb zelf ook studerende kinderen gehad. Jonge mensen maken ons weer jong!” De hoogste tijd om drie van deze Seniorenstudenten eens aan het woord te laten en te vertellen wat zij zo bijzonder vinden aan hun bijbaan bij De Uylenburgh.

Julia Glazenburg (23, studie Architectuur)
Sinds twee jaar help ik mee met de voorbereidingen in de keuken voor het ontbijt, de lunch en het diner. De avondmaaltijd, één van de belangrijkste momenten van de dag voor de bewoners, iedereen komt dan samen en is in de gelegenheid elkaar te spreken. Zelf ben ik architectuurstudent, waardoor alleen al de locatie in een monumentaal pand aan de grachten in Amsterdam mij verraste. In het begin was het in contact komen met de bewoners even wennen omdat dit nieuw was en ik graag zo goed mogelijk wilde helpen. Dit contact bleek veel persoonlijker dan ik verwachtte.

‘Mijn enthousiasme om bij De Uylenburgh te werken wordt steeds groter naarmate ik de bewoners beter leer kennen.’

De bewoners die daar behoefte aan hebben, breng ik ’s ochtends het ontbijt en start daarmee hun dag. Wanneer ik bijvoorbeeld ‘Dag Julia, ben je daar weer?’ hoor vanuit de kamer, kan ik het niet laten om even een praatje te maken. Veel mensen hebben erg interessante verhalen te vertellen. Het is ook leuk om bijvoorbeeld over architectuur te kunnen praten met een bewoner die architect is geweest, of over kunst en cultuur, waar ik ook erg in geïnteresseerd ben.

Het contact is nog persoonlijker wegens het feit dat je de bewoner individueel spreekt in zijn of haar appartement. Je komt in de wereld van de bewoner in plaats van wat er omgekeerd gebeurd in de gezamenlijke woonkamer. Zowel deze individuele omgang met de bewoner als de omgang in groepsverband spreken mij aan en ik denk dat deze voor de bewoner beide van belang zijn.

Lara Jongejans (21, studie International Fashion & Branding)
Tijdens het intakegesprek werd mij gevraagd of ik iets met ouderen heb. Ik ben altijd veel bij mijn eigen opa’s en oma’s op bezoek geweest, vind het heerlijk om met mensen te kletsen en houd ook nog eens van lekker eten. Perfecte combinatie, dacht ik zo. Ik zou in eerste instantie gewoon een dagje meehelpen bij de Uylenburgh, omdat een activiteitenbegeleider plots niet kon komen.

“Wat begon als een vakantiebaantje, groeide langzaam uit tot meer..”

Wat begon als een vakantiebaantje, is langzaam uitgegroeid tot een vast adres waar ik minimaal 1 keer in de week kom helpen. Tijdens de avonddiensten schenk ik een glas wijn in, maak een gezellig praatje met bewoners of speel ik op de piano. Omdat mijn muzikale kennis niet zo ver reikt, houd ik me meer bezig met persoonlijke praatjes en soms gewoon even een knuffel geven.

Er zijn nu zelfs momenten dat bewoners mij zuster noemen. Dat was wel even wennen moet ik zeggen. Het grote contrast tussen mijn mode studie en deze bijbaan maakt het eigenlijk het leukst. Waar ik soms het sociale en nuchtere aspect mis in de modewereld, vind ik dat voldoende in mijn werk bij de Uylenburgh. En zeg nou zelf; als je iemand zijn dag weer wat gezelliger hebt gemaakt, dan stap je toch met een voldaan gevoel op de fiets?!

Anne Roos Went (studie Psychologie)
Als “gastvrouw” bij De Uylenburgh haal ik de bewoners rond etenstijd op van hun appartement, help bij het diner en geef de bewoners wat extra aandacht. Ik studeer psychologie en wil graag de klinische neuropsychologie richting gaan doen. In het werk bij De Uylenburgh herken ik veel van mijn studie terug bij de bewoners. Met name bij de bewoners met dementie of parkinson, dit maakt mijn bijbaan heel interessant. Daarnaast leer ik ook veel van de bewoners en mag ik ervaren hoe het is om met deze mensen te werken.

“Ik herken veel van mijn studie terug bij de bewoners.”

Heel erg belangrijk vind ik het om de bewoners één op één aandacht te geven; een gesprek met een bewoner te voeren of gewoon naast ze te zitten om ze even gezelschap te houden. Het belangrijkste vind ik dat ik er voldoening van krijg; ik zit altijd met een grote glimlach op m’n fiets naar huis als ik heb gewerkt en de bewoners weer even heb gezien.

Foto’s: SeniorenStudent

Ga terug naar het overzicht