Een boekje opendoen…

Een boekje opendoen…

/Blogs

We beschrijven hier doorgaans de mooie en leuke gebeurtenissen in en om Huis Welgelegen. Maar zoals een oud bewoonster vaak zei over het wonen in ons huis: "We zitten hier niet voor onze mooie blauwe ogen". Er is inderdaad ook een andere kant; één die we meestal niet breed uitmeten. Maar die ook hoort bij een huis als het onze.

's Morgens tien uur, er staat een uitstapje op de planning: Eén bewoonster gaat bij vrienden op bezoek en een andere bewoonster bij haar dochter. Laten we deze bewoonsters voor het gemak even mevrouw Weber en mevrouw Bolhuis noemen (gefingeerd). Mevrouw B. zit kant en klaar in de hal te wachten, mevrouw W. zit in de keuken en reageert verbaasd op mijn uitnodiging om mee te gaan. Mevrouw W. vindt het vervelend dat dit bezoekje "niet met haar is overlegd". Nu is dat natuurlijk wel gebeurd en is mevrouw deze ochtend extra bijtijds geholpen met wassen, aankleden en het ontbijt. Ook heeft één van onze medewerkers het bezoekje vijf minuten voor mijn komst nog met mevrouw besproken. En toch stuit ik op een mevrouw die nog helemaal niet van plan is om op te staan en mee te gaan; in elk geval niet voor de onderste steen boven is omtrent wie, wat, wanneer heeft afgesproken en waarom mevrouw daar zelf niets vanaf weet!

Mevrouw B. wordt ongeduldig en komt polshoogte nemen en vraagt wanneer we nu eindelijk gaan rijden. Het duurt nog even... Mevrouw W. wordt gerustgesteld en opnieuw voorbereid op het bezoek aan haar dochter, haar jas wordt gezocht, de rollator en we kunnen voetje voor voetje voorzichtig lopend op weg naar de auto. Het instappen vergt een soort ruimtelijk inzicht om mevrouw achteruit zodanig in te manoeuvreren dat mevrouw ook recht op de voorstoel terecht komt. Een half uur na mijn binnenkomst kunnen we dan eindelijk op weg… Mevrouw W. heeft inmiddels de leiding genomen en vertelt aan mevrouw B., die achterin zit, wat vandaag de bedoeling is. Nu klopt haar versie niet helemaal (of helemaal niet) en mevrouw B. besluit de wijze te zijn en hier niets over te zeggen. Als ik achterom kijk geeft mevrouw B. mij een knipoog.

Dit is een klein voorbeeld van op weg gaan met iemand met geheugenproblemen. Het kost tijd. Met veel geduld krijgen we het voor elkaar. Op een manier waarbij de bewoner zich veilig voelt.

Een dag eerder werd ik bij binnenkomst verwelkomd door een enthousiaste bewoonster; mevrouw keek mij stralend aan en vertelde blij te zijn om mij te zien. Een collega trof mevrouw op een eerder moment in een hele andere gemoedstoestand aan en droeg daar de sporen nog van, in de vorm van een blauwe plek op haar arm. Bewoners die een verzorgende een keer knijpen, slaan of met van alles en nog wat gooien; het komt allemaal voor. Dit gebeurt denk ik overal waar mensen met geheugenproblemen wonen, ook bij ons.

Ik hoor nu een verzorgende met een bewoonster naar de lift lopen. Mevrouw zal geholpen worden met de toiletgang, uitkleden, wassen en naar bed gaan. Mevrouw vraagt wanneer een bepaalde man weer in huis is. De verzorgende vertelt dat dit nog wel een paar dagen kan duren. Dat vindt mevrouw jammer want zij vertelt deze man zo lief te vinden. De verzorgende haakt hier belevingsgericht op in en zegt tegen mevrouw dat het zo fijn is dat haar man (haar inmiddels overleden echtgenoot) zo erg lief was. Mevrouw beaamt dit, maar zegt meteen op een verdrietige toon dat zij haar man helemaal nooit meer ziet: "Mijn man gaat zeker zijn eigen gang?". De meneer die mevrouw zo lief zegt te vinden is een substituut voor haar overleden echtgenoot. Mevrouw zal vast bij de foto’s op haar appartement haar echtgenoot nog even gedag zeggen voor zij gaat slapen. Een aandoenlijk tafereel, elke keer opnieuw.

De voorbeelden die ik beschreven heb, maken denk ik heel goed duidelijk dat het ouder worden, met alle bijbehorende klachten, zo ingewikkeld is. Het team in Huis Welgelegen probeert onze steeds afhankelijker wordende bewoners op een zo’n prettig mogelijke manier bij te staan. Zeer geregeld komen er ook moeilijke en verdrietige momenten voor. Een volgende keer verhalen we weer graag over de dingen die het leven, met al z'n beperkingen, nog leuk maken! Want dat is wat we het liefste doen: het leven van onze bewoners zo prettig mogelijk maken.

Jessica van Min, welzijn en activiteiten Huis Welgelegen
Wilt u een rondleiding bij Huis Welgelegen? Neemt u dan contact met ons op via: 085-0645910.

 

Ga terug naar het overzicht