De heer Kusters

De moeite die men doet om het mensen naar de zin te maken. De gemeende terughoudendheid en glimlach als een gast of bewoner zich in zijn verwardheid verliest en boos is.

Afscheid
Na een verblijf van bijna 6 weken in woonzorginstelling Klein Engelenburg, heb ik gisteren afscheid genomen van mijn medebewoners, en tijdelijke gasten. Hoewel ik even moet slikken bij het lezen van deze laatste woorden ben ik vooral blij en voel me gelukkig.

Een glimlach
Gelukkig omdat ik aan de lijve heb mogen ervaren wat het betekent om te verblijven in een zorginstelling, en specifiek deze, in Nederland. De nimmer aflatende zorg van het personeel. Verpleegkundigen, huishoudelijk personeel, technische dienst en management, het keukenpersoneel, de revalidatietherapeut. Ik heb ze allemaal gesproken, ze waren er als ik vragen had of iets wilde delen. De moeite die men doet om het mensen naar de zin te maken. De gemeende terughoudendheid en glimlach als een gast of bewoner zich in zijn verwardheid verliest en boos is. De aandacht voor het welzijn en welbevinden van de gasten. De wekelijkse concerten, lezingen, koffie uurtjes, praatgroepjes en creatieve momenten. De prachtige locatie, historische sfeer en mooie omgeving geïntegreerd in het zorgaanbod.

Professioneel
Ik mocht hier zijn omdat ik na mijn val niet meer voor mezelf kon zorgen. Het is vreemd om na zo’n 66 jaar zelfstandigheid aan en uitgekleed te worden en te worden gewassen. De professionaliteit maar vooral de zorgzaamheid waarmee omgegaan wordt met kwetsbaarheid, pijn, vertrouwen, geloof, ja ook macht hoort in dit rijtje thuis. Je bent een mens met een werkzaam verleden, een bewogen geschiedenis, een eigen levensstijl en dat moet er zijn. Bedankt voor zorg, aandacht en medeleven.